Το Μυστήριο τοῦ Γάμου

α. Τὸ νόημα καὶ ἡ σύσταση τοῦ Μυστηρίου

Γάμος εἶναι ἡ τελετὴ τῆς νόμιμης ἑνώσεως τοῦ ἄνδρα μὲ τὴ γυναίκα. Εἶναι ἕνας θεσμὸς ποὺ ἀποβλέπει στὴ ρύθμιση τῶν σχέσεων τῶν φύλων, στὰ πλαίσια μιᾶς κοινῆς συμβιώσεως καὶ στὸν καθορισμὸ τῆς νομικο-κοινωνικῆς θέσεως τῶν μελλόντων νὰ γεννηθοῦν παιδιῶν, μὲ βάση τὴν προσωπικότητα τῶν γεννητόρων (ὑπηκοότητα, ἐθνικότητα, φυλή, θρησκεία κ.λπ.).

Νομικὰ ὁ γάμος εἶναι ἰσόβια κοινωνία βίου, μὲ ἔντονο ἠθικὸ κατὰ βάση χαρακτήρα, δυὸ φυσικῶν προσώπων διαφορετικοῦ φύλου, ποὺ ἀναγνωρίζεται, ρυθμίζεται καὶ προστατεύεται ἀπὸ τὴν ἔννομο τάξη (Σύνταγμα 1975, Ν1329/ 1983).

Καταβλήθηκε προσπάθεια νὰ διατυπωθοῦν περὶ γάμου διάφορες ἐξελικτικὲς θεωρίες. Κατὰ τὴ χριστιανικὴ ὅμως Δογματική, ὁ γάμος δὲν εἶναι οὔτε ἁπλὴ σύμβαση, οὔτε ἁπλὸς κοινωνικὸς δεσμός, ἀλλὰ θρησκευτικὸ μυστήριο, ἕνα ἀπὸ τὰ ἑπτά. Ὁ Θεὸς τὸ εὐλόγησε ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ τῆς Δημιουργίας λέγοντας στοὺς πρωτοπλάστους «Αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε» (Γεν. α´, 28), ἀλλὰ καὶ ὡς Θεάνθρωπος τὸ εὐλόγησε στὸ γάμο τῆς Κανᾶ (Ἰω. β´, 1-11).

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος χαρακτήρισε τὸ γάμο «Μυστήριον μέγα εἰς Χριστὸν καὶ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν» (Ἐφ. ε´, 32), ποὺ σημαίνει ὅτι ὁ γάμος ἐκτὸς τοῦ ὅτι εἶναι μυστήριο καὶ μάλιστα πολὺ μεγάλο, εἶναι καὶ δεσμὸς τελείας ἑνώσεως καὶ ἀφοσιώσεως, ἰσόβιος καὶ ἀδιάλυτος: Αὐτοὶ τοὺς ὁποίους «ὁ Θεὸς συνέζευξε ἄνθρωπος μὴ χωριζέτω» (Ματθ. ιθ´ 6).

β. Τὰ αἰσθητὰ σημεῖα τοῦ Μυστηρίου

Τὰ σημεῖα αὐτὰ εἶναι τέσσερα:

(1) Ἡ ἐλεύθερη συγκατάθεση τῶν νεόνυμφων.

(2) Τὸ στεφάνωμα τῶν νεόνυμφων.

(3) Ἡ ἅρμοση τῶν χεριῶν τους.

(4) Ἡ εὐλογία τῆς Ἐκκλησίας.

Ὁ λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο ἡ Ἐκκλησία στεφανώνει τοὺς νεόνυμφους εἶναι ὁ ἴδιος μὲ ἐκεῖνον, γιὰ τὸν ὁποῖο στεφανώνονται καὶ οἱ ἀθλητὲς τῶν διαφόρων ἀγωνισμάτων. Δέχονται οἱ λίγοι ἀθλητὲς ἀπὸ τοὺς πολλοὺς ποὺ ἀγωνίστηκαν στὰ κεφάλια τους τὰ στεφάνια, ὡς σύμβολο νίκης καὶ θριάμβου, ἐπειδὴ ἀγωνίστηκαν σκληρὰ καὶ τελικὰ νίκησαν, δὲν ἡττήθηκαν. Τὸ ἀντικείμενο τῆς νίκης τοῦ νέου ζεύγους ποὺ προσέρχεται στὸ Μυστήριο τοῦ γάμου εἶναι ἡ ἐγκράτεια καὶ ἡ ἁγνότητά του. Καὶ στεφανώνονται, ἐπειδὴ ἀγωνίστηκαν ὡς νέοι ἐνωρίτερα, ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν περίοδο τῶν ἀρραβώνων τους, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μὴν προχωρήσουν στὶς προγαμιαῖες σχέσεις. Αὐτοὶ θεωροῦνται πραγματικοὶ νικητὲς καὶ μάλιστα ἀήττητοι. Καὶ σ᾿ αὐτοὺς ἡ εὐλογία τῆς Ἐκκλησίας ποὺ παρέχεται στὸ Μυστήριο τοῦ γάμου εἶναι πλήρης, λαμβάνουν τὴν πρώτη εὐλογία τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας «κατ᾿ εὐδοκίαν». Ὅσοι νέοι δὲν ἐπιτυγχάνουν σ᾿ αὐτὸν τὸν ἀγώνα καὶ ἡττῶνται, δηλαδὴ δημιουργοῦν καὶ ἔχουν σαρκικὲς σχέσεις πρὶν ἀπὸ τὸ γάμο τους, τυπικὰ στεφανώνονται λαμβάνουν τὴ δεύτερη εὐλογία τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας «κατὰ παραχώρησιν».

γ. Ἡ εἰδικὴ χάρη τοῦ Μυστηρίου

Μὲ τὴν εὐλογία τῆς Ἐκκλησίας, ὁ φυσικὸς δεσμὸς γίνεται ἰσόβια πνευματικὴ ἕνωση, ἱκανὴ μὲ τὴν ἁγιαστικὴ καὶ δημιουργικὴ χάρη τοῦ Θεοῦ νὰ ἐκπληρώσει τοὺς θείους σκοποὺς τοῦ γάμου ποὺ εἶναι:

(1) Ἡ ἀλληλοβοήθεια, ἡ ἀλληλοσυμπλήρωση καὶ ὁ ἐξαγιασμὸς τοῦ ζεύγους τῶν συζύγων μὲ τελικὸ σκοπὸ τὴ σωτηρία τους.

(2) Ἡ διαιώνιση τοῦ ἀνθρώπινου γένους καὶ ἡ ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν «ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου» (Ἐφ. στ´, 4).

δ. Σύζυγος καὶ Συζυγία

Οἱ λέξεις αὐτὲς προέρχονται ἀπὸ τὸ ρῆμα ζεύγνυμι ἢ ζευγνύω ποὺ σημαίνει ἑνώνω, συνδέω, βάζω κάτω ἀπὸ τὸ ζυγό τους ἵππους ἢ τὰ βόδια κ.λπ. Συζεύγνυμαι σημαίνει παντρεύομαι, συνδέομαι μὲ τὸ δεσμὸ τοῦ γάμου. Παράγωγα τῶν ρημάτων αὐτῶν εἶναι οἱ λέξεις ζεῦγος, ζυγός, ζευγάρι, εὔζυγος κ.λπ. Ζυγὸς σημαίνει α) τὴ ζυγαριά, β) τὸ ζυγὸ στὴ στρατιωτικὴ παράταξη, γ) τὴ δουλεία τοῦ κατακτητοῦ καὶ δ) τὸ ἐγκάρσιο ξύλο στὸ ἀλέτρι ὅπου ζεύονται τὰ ἄλογα ζῶα γιὰ τὸ ὄργωμα.

Σύζυγος λοιπὸν σημαίνει τὸν (τὴν) ἐζευγμένο(-η) στὸν ἴδιο ζυγὸ καὶ συζυγία σημαίνει τὸ ζυγὸ στὸν ὁποῖο μπαίνει τὸ νέο ζευγάρι τῶν νεόνυμφων μετὰ τὸ γάμο τους. Ὅσον δέχονται (καὶ ὑπομένουν) ἔτσι τὸ ζυγό, συμπορεύονται μὲ τὸ ταίρι τους καὶ αἰσθάνονται ἄνεση καὶ ἐλευθερία. Ὅσοι τὸν παρομοιάζουν μὲ τὸ ζυγὸ τοῦ κατακτητοῦ, αἰσθάνονται καταπίεση καὶ δουλεία.

Γιὰ νὰ ὀργωθεῖ ἕνα χωράφι χρειάζεται ἐκτὸς ἀπὸ τὰ δυὸ ζῶα καὶ γεωργὸς γιὰ τὴν κατεύθυνσή τους, σὲ περιπτώσεις ποὺ «παραστρατοῦν» καὶ βουκέντρα* στὸ χέρι. Ἀλλὰ καὶ στὸ γάμο χρειάζεται «γεωργός» (λόγω ἀγνοίας καὶ ἀπειρίας), ἐὰν θέλουμε νὰ εἶναι ἐπιτυχημένος. Ὄχι «γεωργός» ποὺ θὰ ἱκανοποιεῖ τὶς συμφεροντολογικές, οἰκονομικὲς ἢ ἐπαγγελματικὲς ἀνάγκες τοῦ ζεύγους, ἀλλὰ «γεωργός» ποὺ πρωτίστως θὰ ἐξασφαλίζει τὶς πνευματικές. Ὅποιοι ἀποφασίζουν νὰ δεχθοῦν στὴ συζυγία τους σὰν «γεωργό» τὸν Θεό, ποὺ διαθέτει καὶ «βουκέντρα», ἐπιτυγχάνουν ΑΡΙΣΤΑ, διότι αὐτὸς ὁ γεωργὸς ζητᾶ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο λίγα καὶ δίνει ΠΟΛΛΑ. «Ζητεῖτε πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ καὶ ταῦτα πάντα (ἐννοεῖ τὰ ὑλικὰ ἀγαθά) προστεθήσεται ὑμῖν» (Ματθ. στ´, 33).

* Βουκέντρα εἶναι μακριὰ ράβδος, ποὺ καταλήγει σὲ σιδερένια μύτη, μὲ τὴν ὁποία ὁ γεωργὸς «κεντᾶ», κτυπᾶ καὶ κατευθύνει τὸ ζευγάρι τῶν ζώων, ὅποτε «παραστρατεῖ».

ε. Πρακτικὲς συμβουλὲς Γάμου

(1) Τὴ ζωὴ τοῦ ζεύγους πρέπει νὰ διακρίνει ἡ προσφορὰ τοῦ ἑνὸς πρὸς τὸν ἄλλον. Ἔτσι «ἐξαφανίζεται» τὸ ΕΓΩ καὶ τὸ ΕΣΥ καὶ μετατρέπονται σὲ ΕΜΕΙΣ.

(2) Προσπαθεῖ ὁ καθεὶς στὸ ζεῦγος νὰ κάνει τὸ θέλημα καὶ τὴν ἐπιθυμία τοῦ ἄλλου, ὅπως ἀκριβῶς καὶ ὅταν ἦσαν πρωτοερωτευμένοι.

(3) Δὲ λέει κανεὶς στὸ ταίρι του «δὲν ἔχεις δίκαιο», τουλάχιστον ἐκείνη τὴ στιγμή, ἀλλὰ στὸν κατάλληλο χρόνο μὲ τὸν κατάλληλο τρόπο.

(4) Ψάχνει νὰ βρεῖ καὶ ἐπαινεῖ ὅ,τι καλὸ βλέπει, παραβλέποντας τὰ κακά. Ἡ γκρίνια εἶναι δηλητήριο πού… σκοτώνει σιγὰ – σιγὰ καὶ ὕπουλα.

(5) Παίρνει ἀπόφαση ὁ καθεὶς νὰ δέχεται ὅ,τι ἔγινε καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ἀλλάξει. Ζεῖ τὴν κάθε ἡμέρα ὅπως ἀκριβῶς εἶναι. Σκέπτεται περισσότερο αὐτὰ ποὺ ἔχει καὶ λιγότερο αὐτὰ ποὺ ἔχασε.

(6) Βλέπει στὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ πόσα ἔχει καὶ ὄχι πόσα τοῦ λείπουν καὶ στὰ πνευματικὰ πόσα τοῦ λείπουν καὶ ὄχι πόσα ἔχει. Ἔτσι ἠρεμεῖ πρὶν ἀγχωθεῖ.

(7) Φροντίζει νὰ χρησιμοποιεῖ καθημερινὰ περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη λέξη, τὴ λέξη συγγνώμη. Ζητᾶ συγγνώμη γιὰ τὸ δικό του λάθος.

(8) Καταπολεμεῖ τὴν ὑποκρισία, τὴν ἀγνοία καὶ τὶς παρεμβάσεις τρίτων. Ἐφαρμόζει τὴν εἰλικρίνεια, τὴ γνώση -ἀλήθεια γιὰ τὸ κάθε τί καὶ φροντίζει τὸ ταίρι του περισσότερο ἀπὸ ὅλους καὶ ἀπὸ ὅλα.

(9) Ἐφαρμόζει τὴν αὐτομεμψία: βρίσκει σὲ κάθε «διαμάχη» τὰ δικά του λάθη καὶ τὰ διορθώνει.

(10) Σὲ κάθε διαφωνία – ἀδιέξοδο καταφεύγουν στὴ διαιτησία στὸν Πνευματικό. Ἡ ἀποδοχὴ τῆς γνώμης τοῦ Πνευματικοῦ, θίγει λιγότερο τὸν ἐγωισμό μας καὶ τελικὰ γίνεται ὅ,τι θέλει ὁ Θεός!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s