Το Μυστήριο τῆς Ἱερωσύνης

α. Τὸ νόημα τοῦ Μυστηρίου

Ὁ Κύριος ἀμέσως μετὰ τὴν ἔναρξη τοῦ ἔργου Του, ἐκλέγει καὶ τοὺς «ἐργάτας τοῦ ἀμπελῶνος» (Ματθ. κ´, 1), τοὺς δώδεκα Ἀποστόλους Του, στοὺς ὁποίους ὡς Μέγας Ἀρχιερεὺς μετέδωσε τὴν Ἵερωσυνη.

Οἱ Ἀπόστολοι διὰ Πνεύματος Ἁγίου τὴν μετέδωσαν στοὺς διαδόχους τους Ἀρχιερεῖς, οἱ διάδοχοι στοὺς ἑπόμενους κ.ο.κ. Ἔτσι συνεχίζεται μέχρι τῶν ἡμερῶν μας ἡ Ἀποστολικὴ διαδοχὴ καὶ θὰ συνεχίζεται μέχρις ὅτου ὑπάρχει ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ στὴ γῆ, τῆς ὁποίας κεφαλὴ εἶναι ὁ Χριστός, σῶμα δὲ ὁρατὸ οἱ πιστοί: Κληρικοὶ καὶ Λαϊκοί.

β. Ἡ σύσταση τοῦ Μυστηρίου

Σὲ πολλὰ χωρία τῶν ἱερῶν Εὐαγγελιστῶν φαίνεται ἡ ἐκλογὴ ἀπὸ τὸν Κύριο τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ ἡ ἀνάθεση σ᾿ αὐτοὺς τῶν τριῶν ἀξιωμάτων Του, ποὺ ἀποτελοῦν τὴν οὐσία τοῦ Μυστηρίου τῆς Ἱερωσύνης: Τοῦ Προφητικοῦ (=διδασκάλου, «προφήτου»), τοῦ Ἀρχιερατικοῦ (= ἱερέως, θύτου) καὶ τοῦ Βασιλικοῦ (= ἀρχηγοῦ, πνευματικοῦ ἡγέτου τοῦ λαοῦ) (Ματθ. θ´, 38· ι´, 1-32· Λουκ. ι´, 17-24).

Καὶ οἱ Ἀπόστολοι, «διὰ τῆς ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν» καὶ εἰδικῆς προσευχῆς, μετέδιδαν τὸ χάρισμα αὐτὸ στοὺς διαδόχους τους Ἐπισκόπους, Πρεσβυτέρους καὶ Διακόνους (Πράξ. η´ 18. Α´ Τιμ. δ´ 14. Β´ Τιμ. α´ 6. Ἑβρ. στ´ 2).

γ. Τὰ αἰσθητὰ σημεῖα τοῦ Μυστηρίου

Τὰ σημεῖα αὐτὰ εἶναι:

(1) Ἡ ἐπίθεση τῶν χειρῶν τοῦ Ἐπισκόπου (πρέπει νὰ ἔχει κανονικὴ ἀποστολικὴ διαδοχή).

(2) Ἡ εὐχή: «Ἡ θεία Χάρις, ἡ τὰ ἀσθενῆ θεραπεύουσα καὶ τὰ ἐλλείποντα ἀναπληροῦσα, προχειρίζεται (σφραγίζει ἀνεξάλειπτα) τὸν εὐλαβέστατο… εἰς Διάκονον (ἢ Πρεσβύτερον, ἢ Ἐπίσκοπον). Εὐξώμεθα οὖν ὑπὲρ αὐτοῦ, ἵνα ἔλθῃ ἐπ᾿ αὐτὸν ἡ χάρις τοῦ Παναγίου Πνεύματος».

Εἶναι ἀνεπανάληπτο. Τελεῖται μόνο μία φορά. Μετὰ τὴν ΣΤ´ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο (681), καθιερώθηκε οἱ Ἐπίσκοποι νὰ εἶναι ἄγαμοι. Οἱ Πρεσβύτεροι καὶ Διάκονοι μποροῦν νὰ εἶναι ἔγγαμοι, ἀλλὰ ἀπαγορεύεται ὁ γάμος μετὰ τὴ χειροτονία καὶ σὲ περίπτωση χηρείας.

Οἱ χειροτονίες γίνονται κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Θείας Λειτουργίας: τοῦ Διακόνου μετὰ τὸν ἁγιασμὸ τῶν Τιμίων Δώρων, τοῦ Πρεσβυτέρου μετὰ τὸ Χειρουβικὸ ὕμνο, γιὰ νὰ λάβει μέρος στὸν ἁγιασμὸ τῶν Τιμίων Δώρων, καὶ τοῦ Ἐπισκόπου ἀπὸ 2 τουλάχιστον Ἀρχιερεῖς μετὰ τὸν Τρισάγιο ὕμνο, γιὰ νὰ εὐλογήσει καὶ νὰ διδάξει τὸ ἐκκλησίασμα.

δ. Ἡ εἰδικὴ χάρη τοῦ Μυστηρίου

(1) Ὁ Ἐπίσκοπος λαμβάνει τὸ πλήρωμα τῆς Ἱερωσύνης. Ἡ διάκριση σὲ Ἐπισκόπους, Ἀρχιεπισκόπους, Μητροπολίτες ἢ Πατριάρχες εἶναι διοικητική. Ὡς πρὸς τὴν Ἀρχιερωσύνη εἶναι ὅλοι ἴσοι.

(2) Ὁ Πρεσβύτερος – Ἱερέας λαμβάνει τὴ Χάρη νὰ τελεῖ ὅλα τὰ Μυστήρια πλὴν τοῦ ἁγιασμοῦ τοῦ Ἁγίου Μύρου, τῆς Ἱερωσύνης καὶ τῶν ἐγκαινίων τῶν Ναῶν, τὰ ὁποῖα τελεῖ ὁ Ἐπίσκοπος.

(3) Ὁ Διάκονος, ὑπηρετεῖ τὸν Ἐπίσκοπο καὶ τὸν Ἱερέα, χωρὶς νὰ τελεῖ Μυστήρια.

ε. Τὸ ὕψος καὶ τὰ προσόντα τοῦ ἱερατικοῦ Λειτουργήματος.

Τὴν ὑψηλὴ ἀποστολὴ καὶ τὸ «ὑπούργημα» τῆς Ἱερωσύνης τόνισε ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς ὡς ἑξῆς: «Ἂν δεῖς Ἄγγελο καὶ Ἱερέα νὰ προσκυνήσεις πρῶτα τὸν Ἱερέα, διότι τελεῖ τὴν ἀναίμακτη θυσία τοῦ Χριστοῦ, στὴν ὁποία σκύβουν καὶ Ἄγγελοι καὶ τὴν παρακολουθοῦν μὲ ἔκσταση». Τὴν πνευματικὴ ἐξουσία τοῦ Ἱερέα δὲν ἔχουν οὔτε οἱ Ἄγγελοι. Γι᾿ αὐτὸ πρέπει ἡ ἱερωσύνη νὰ ἀνατίθεται σὲ ἀνάλογα «χέρια»…

Αὐτὸς ποὺ θέλει νὰ γίνει Ἱερέας πρέπει:

(1) Νὰ ἔχει ἁγνὰ ἐλατήρια.

(2) Νὰ ἔχει τὴν «καλὴ μαρτυρία» τῆς Ἐκκλησιαστικῆς κοινότητας.

(3) Νὰ μὴν ἔχει περιπέσει σὲ θανάσιμο ἁμάρτημα (πορνεία, φόνο, ἢ ἄλλο κωλυτικὸ τῆς ἱερωσύνης ἁμάρτημα).

(4) Νὰ ἔχει πνευματικὲς καὶ ψυχικὲς ἱκανότητες.

Ἡ ἐξεύρεση καὶ χειροτονία καλῶν Ἱερέων εἶναι ὑπόθεση ὅλων τῶν πιστῶν. Ἄλλοι γιὰ νὰ δώσουν ἕνα τους παιδὶ στὴν ἱερωσύνη, ἄλλοι γιὰ νὰ γίνουν οἱ ἴδιοι ὥριμοι πρεσβύτεροι ἢ μετὰ τὴ συνταξιοδότησή τους καὶ ἄλλοι, οἱ περισσότεροι, μὲ τὶς προσευχές τους ὁ Θεὸς νὰ φωτίζει, νὰ ὁδηγεῖ καὶ νὰ ἀναδεικνύει ἄξιους καὶ ἁγίους Ἱερεῖς. Καὶ ἐπειδὴ «Οὐδεὶς ἄξιος τῶν συνδεδεμένων ταῖς σαρκικαῖς ἐπιθυμίαις καὶ ἡδοναῖς» ὑπάρχει, γι᾿ αὐτὸ ἀνθρώπινα, θὰ γίνονται σφάλματα, ἀλλὰ δὲν εἴμαστε ἐμεῖς ἁρμόδιοι νὰ κρίνουμε ἢ νὰ κατακρίνουμε τὸν Ἱερέα. Ἡ κατάκριση Ἱερέα λέγεται ἱεροκατηγορία καὶ εἶναι ἁμάρτημα πολὺ βαρύτερο ἀπὸ τὴν κατάκριση. Ἄλλοι εἶναι ἁρμόδιοι αὐτοὶ θὰ δώσουν λόγο καὶ ὄχι ἐμεῖς γι᾿ αὐτούς. Ποιὸς δὲν πίνει τὸ νερὸ στὸ σπίτι του ἐπειδὴ ὁ σωλήνας εἶναι σκουριασμένος; ἐξετάζουμε ποτὲ τὸν σωλήνα; Ποιὸς δὲ δέχεται τὴν ἐπιταγὴ ἀπὸ τὸν ταχυδρόμο ἐπειδὴ εἶναι κακόμορφος ἢ «ἁμαρτωλός»; Ἐμᾶς πρέπει νὰ μᾶς ἐνδιαφέρει ἡ ΕΠΙΤΑΓΗ ποὺ μᾶς προσφέρει ὁ ταχυδρόμος τοῦ Θεοῦ! Προσοχὴ λοιπόν, διότι τὰ κάρβουνα εἴτε σβηστὰ τὰ πιάσεις λερώνεσαι, εἴτε ἀναμμένα, καίγεσαι…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s